Χωριά και οικισμοί

Ασκύφου-Οροπέδιο Ασκύφου

askufou

Το Ασκύφου βρίσκεται στην είσοδο βόρεια των Σφακίων από τις Βρύσες. Βρίσκεται σε υψόμετρο 730 μέτρα και αποτελείται από ένα σύνολο πέντε μικρών οικισμών, τον Πετρέ, το Αμμουδάρι, τη Στραβοράχη, το Γωνί (Μέσα και Έξω) και τις Καρές. Τα άγρια ψηλά βουνά τριγύρω και η γαλήνη του κάμπου, συνθέτουν ένα υπέροχο σκηνικό χειμώνα – καλοκαίρι! Το οροπέδιο μοιάζει σαν ένα γιγάντιο κύπελλο, που στα αρχαία Ελληνικά λέγεται σκύφος - Ασκύφου και το χειμώνα ντύνεται στα λευκά πολλές φορές. Ο περιηγητής του 19ουαιώνος Robert Pashley, όταν επισκέφθηκε την περιοχή, γοητεύτηκε και έγραψε πως το οροπέδιο «περιβάλλεται από τόσο επιβλητικές κορυφές βουνών, ώστε παρέχει την εντύπωση ενός μεγάλου αμφιθεάτρου». Είναι πιθανό ότι πολλές χιλιάδες χρόνια πριν, το οροπέδιο Ασκύφου ήταν μια μεγάλη λίμνη. Στις Καρές, βρίσκεται μνημείο προς τιμήν των Σφακιανών ηρώων του 1774. Τέσσερα χρόνια μετά την επανάσταση του Δασκαλογιάννη και ενώ η επαρχία ήταν κατεστραμμένηη από τουςΤούρκουςς, οι Σφακιανοί αποφασίζουν να πάρουν εκδίκηση και να απαλλαγούν από το φοβερό γενίτσαρο Ιμπραήμ Αληδάκη, τον μεγαλύτερο ζωοκλέφτη και άρπαγα περιουσιών στη Κρήτη. Το εξέχον χαρακτηριστικό αυτής της επίθεσης, ήταν ότι αποφασίστηκε και εκτελέστηκε ισάξια σε λόγο και παρρησία και από τις λεβεντόψυχες Σφακιανές Γυναίκες. Σε σφοδρή επίθεση στον πύργο του στον Εμπρόσνερο, εξουδετέρωσαν τον ιδιωτικό στρατό του Αληδάκη και σκότωσαν τον ίδιο. Εδώ, το 1821 εκτυλίχθηκε μεγάλη μάχη ανάμεσα στους Τούρκους και τους Σφακιανούς, που κατέληξε σε νίκη των ντόπιων. Δυστυχώς 2 χρόνια μετά, το 1823, το Ασκύφου κάηκε από τον Χουσεΐν Μπέη. Απομεινάρι της εποχής εκείνης είναι το μικρό φρούριο που σώζεται στην κορυφή του λόφου στα βόρειο-ανατολικά του οροπεδίου. Ο ρόλος των χωριανών στις κατά καιρούς επαναστάσεις κορυφαίος, από τους δεκατέσσεριςστρατηγούς σφακιανούς που έπεσαν το 1821 οι επτά ήταν Ασκυφιώτες, και στην επόμενη μεγάλη επανάσταση του 1866-69 έπεσαν οι μισοί άνδρες του χωριού. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, την αμπελοκαλλιέργεια, την πατατοκαλλιέργεια και τον τουρισμό-αγροτουρισμό. Στην περιοχή υπάρχει αγροτουριστική μονάδα όπου μπορείτε να κάνετε ιππασία, σκοποβολή, κυνήγι και ποδήλατο βουνού. Επίσης υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, φούρνοι, τυροκομεία, βενζινάδικο, καθώς και εργαστήριο επίπλου. Στις Καρές, αξίζει να επισκεφθείτε ένα αξιόλογο ιστορικό μουσείο του Β΄ παγκοσμίου πολέμου (1941-45), το οποίο είναι ο κόπος του αξέχαστου Γεωργίου Χατζιδάκη και που άξια συνεχίζει ο γιος του Ανδρέας.

(www.warmuseumaskifou.com) 

Δυτικά και στο πανέμορφο οροπέδιο της Ταύρης, βρίσκεται το καταφύγιο του ορειβατικού συλλόγου Χανίων, με υπέροχη θέα στο οροπέδιο και στα Λευκά όρη. Με βάση το οροπέδιο μπορείτε να ανακαλύψετε υπέροχες διαδρομές της ευρύτερης περιοχής. Ανατρέξτε στο κεφάλαιο 'Διαδρομές'.

Ίμπρος

impros

Κτισμένο στους πρόποδες των Λευκών Ορέων σε υψόμετρο 780 μ. στο ομώνυμο οροπέδιο, και στο δρόμο από Ασκύφου προς Χώρα Σφακίων, το χωριό Ίμπρος είναι ένα μικρό ορεινό χωριό των Σφακίων με πλούσια ιστορία, που διατηρεί ακόμα τη γραφικότητά του. Το όνομά του προήλθε από πρόσφυγες που έφτασαν εδώ το 1479 από το νησί Ίμβρος,  που οφείλει το όνομά του στον προελληνικό Ίμβρασο (ή Ίμβραμο), θεό που συμβόλιζε την γονιμότητα της άγονης γης.  Αποτελείται  από τις συνοικίες Δάσος, Λεπιδιανά, Νιο χωριό και Χάλαρα. Γενέτειρα πολλών αγωνιστών, καταστράφηκε επανειλημμένα τα έτη 1770, 1821, 1824 και 1827. Το χωριό τους στάθηκαν να υπερασπιστούν οι καπετάνιοι του, Μανούσακας και Βολούδης το 1770 και έδωσαν μια από τις φονικότερες μάχες της επανάστασης του Δασκαλογιάννη. Στο πεδίο της τιμής και του χρέους έπεσαν 300 αγωνιστές, ενώ οι εχθροί έχασαν 800 πολεμιστές. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τον τουρισμό. Η Ίμπρος είναι και η γενέτειρα του μεγάλου ευεργέτη των Σφακίων Γεωργίου Ξενουδάκη, του οποίου προτομή υπάρχει στο χώρο του παλαιού σχολείου που τώρα λειτουργεί ως ΚΕΠ. Το ίδιο κτίριο,  πρόκειται να μετατραπεί από το δήμο σε μουσείο προς τιμή του. Από εδώ ξεκινά και το ομώνυμο πολύ γνωστό και πολύ όμορφο φαράγγι, το οποίο μετά από πεζοπορία δυόμιση περίπου ωρών καταλήγει στο λιβυκό πέλαγος στο χωριό Κομιτάδες. 

Ασφένδου

asfendou

Το Ασφένδου είναι ορεινό χωριό σε  υψόμετρο 770μ και βρίσκεται στο δρόμο από Ίμπρο προς Καλλικράτη. Ήταν και είναι η καλοκαιρινή κατοικία των κατοίκων των παράλιων χωριών Βουβά, Νομικιανών και  Αγ. Νεκταρίου. Την ονομασία του την οφείλει στα δένδρα Ασφένδαμου που υπάρχουν στην περιοχή. Η παλαιότερη αναφορά του Ασφένδου εντοπίζεται στην οθωμανική περίοδο. Το χωριό καταστράφηκε από τα οθωμανικά στρατεύματα κατά την επανάσταση του 1770 και στις επαναστάσεις του 19ου αιώνα . Η πρώτη απογραφή που αναφέρει το χωριό είναι του 1832. Το Ασφένδου, έδωσε ήρωες σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους. Κύρια απασχόληση των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και η αμπελουργία.  Μέσα από το χωριό ξεκινά και το πολύ όμορφο και εύκολο ομώνυμο φαράγγι, το οποίο μετά από δύο περίπου ώρες πεζοπορία καταλήγει στο χωριό Αγ. Νεκτάριος. Επίσης εδώ βρίσκεται και το γνωστό σπήλαιο του Ασφένδου στη θέση Σκορδολάκια, με τις περίφημες βραχογραφίες οι οποίες χρονολογούνται στην νεολιθική εποχή 8.000π.χ. και είναι  το παλαιότερο ίχνος κατοίκησης της Κρήτης. Μεγάλο πανηγύρι γίνεται στην Κοίμηση της Παναγίας στην εκκλησία που δεσπόζει ψηλά πάνω από το χωριό. Το τοπίο είναι ειδυλλιακό με ιδιαίτερο ανάγλυφο. Από τις τριγύρω πλαγιές η θέα στο λιβυκό πέλαγος είναι μαγευτική. Η εκδρομή για πεζοπορία ή με το αυτοκίνητο θα σας αποζημιώσουν με τη γαλήνια ατμόσφαιρα και τον καθαρό αέρα!

 

προηγούμενο

Χάρτης Σφακίων

Mobile friendly